Pakistan oficjalnie zaproponował organizację drugiej rundy rozmów pokojowych między Stanami Zjednoczonymi a Iranem – i to zanim wygaśnie obowiązujące zawieszenie broni. W kwietniu 2026 r. sytuacja wygląda tak: pierwsza tura negocjacji zakończyła się bez porozumienia, ale obie strony deklarują chęć kontynuacji. To rzadki moment, kiedy dyplomacja na Bliskim Wschodzie faktycznie wyprzedza eskalację.

Islamabad nie jest tu przypadkowym graczem. Pakistan od lat balansuje między Waszyngtonem a Teheranem, utrzymując relacje handlowe z Iranem (w tym kontrowersyjny gazociąg IP, którego budowa wciąż formalnie trwa) i jednocześnie przyjmując amerykańską pomoc wojskową. Według danych Banku Światowego, wymiana handlowa Pakistan–Iran wyniosła w 2024 r. ok. 1,5 mld USD – niewiele, ale wystarczająco, żeby Islamabad miał motywację do stabilizacji regionu.

Dlaczego pierwsza runda nie przyniosła przełomu?

Pierwsze spotkanie zakończyło się wymianą stanowisk, nie konkretnymi ustaleniami – co w dyplomacji bliskowschodniej i tak jest postępem. Waszyngton domaga się ograniczenia irańskiego programu nuklearnego i zaprzestania wspierania proxy w regionie. Teheran chce zniesienia sankcji, które wg szacunków IMF kosztują irańską gospodarkę 40-50 mld USD rocznie w utraconych przychodach z eksportu ropy. Przepaść między stanowiskami jest ogromna, ale sam fakt, że strony siadają do stołu zamiast wymieniać groźby, daje rynkom chwilę oddechu.

„Utrzymanie otwartych kanałów dyplomatycznych jest w interesie stabilności całego regionu" – rzecznik pakistańskiego MSZ po zakończeniu pierwszej rundy rozmów (kwiecień 2026)

Moim zdaniem wszystko rozstrzygnie się w kwestii tempa. Zawieszenie broni ma datę wygaśnięcia i jeśli druga runda nie odbędzie się szybko, okno się zamknie. Pakistan gra va banque – porażka mediacji uderzy w jego pozycję regionalną.

Ropa, złoty i cena niepewności

Dla obserwatorów rynku najważniejszy jest wpływ na cenę ropy. Iran dysponuje potwierdzonymi rezerwami na poziomie ok. 209 mld baryłek (dane OPEC, 2024) i przy pełnym zniesieniu sankcji mógłby zwiększyć eksport o 1-1,5 mln baryłek dziennie. To scenariusz, który sprowadziłby Brent w okolice 60-65 USD – ale powiedzmy sobie szczerze, pełne zniesienie sankcji jest dziś mało realne.

Scenariusz: dialog trwa

Brent: 70-75 USD/bbl
EUR/PLN: stabilny ~4,25
Rynki: risk-on, lekkie odreagowanie
Złoto: lekka korekta w dół

Scenariusz: rozmowy się załamują

Brent: skok do 85-90 USD/bbl
EUR/PLN: presja na 4,35+
Rynki: awersja do ryzyka
Złoto: nowe szczyty powyżej 2500 USD/oz

Polski złoty – jak zwykle w momentach geopolitycznych napięć – zachowuje się jak waluta satelicka. Eskalacja na linii USA–Iran to automatycznie droższy dolar, droższa ropa importowa i wyższe oczekiwania inflacyjne. Przy obecnym poziomie EUR/PLN ok. 4,25 jest jeszcze margines, ale nagłe zerwanie rozmów mogłoby szybko wepchnąć kurs powyżej 4,35.

Co to oznacza dla obserwatorów rynku i biznesu

Jeśli śledzisz rynki surowcowe – druga runda rozmów to sygnał do chwilowego zmniejszenia premii za ryzyko geopolityczne. Nie do jej usunięcia, bo droga do porozumienia jest daleka, ale do lekkiego poluzowania pozycji zabezpieczających.

Firmy importujące ropę i produkty ropopochodne powinny wykorzystać ten moment względnego spokoju do zabezpieczenia cen na Q3/Q4. Hedging przy Brent na poziomie 72-75 USD wygląda rozsądnie – jeśli rozmowy się utrzymają, i tak nie stracisz wiele, a jeśli się załamią, będziesz zabezpieczony.

Klucz:

Samo kontynuowanie rozmów USA–Iran obniża premię za ryzyko geopolityczne – ale dopóki nie ma konkretnych ustaleń, rynek wycenia niepewność, nie pokój.

I jeszcze jedno: nie dajmy się ponieść optymizmowi. Historia negocjacji z Iranem – od JCPOA w 2015 r. przez wyjście Trumpa w 2018 r. po nieudane próby wznowienia za Bidena – pokazuje, że przełom zawsze wydaje się blisko, a potem oddala się o kolejne miesiące. Pakistan jako mediator to ciekawy wybór, ale nie cudowne lekarstwo.

Przeczytaj też