Offshore juan przebił 6,82 za dolara w połowie kwietnia 2026 - to najmocniejszy poziom waluty od marca 2023. Ludowy Bank Chin ustawia dzienny fixing w wąskim paśmie 6,81-6,87, a od początku roku juan zyskał ok. 2,4% wobec dolara. Stan na 16 kwietnia 2026.

Paradoks. Teoretycznie Chiny powinny się cieszyć - mocna waluta świadczy o zaufaniu globalnego kapitału. Tyle że w praktyce silny juan to dla Pekinu kłopot, którego w 2026 nie potrzebuje.

Ile dziś kosztuje juan?

Według szacunków Reutersa publikowanych każdego ranka, PBOC ustawiał kurs referencyjny na 6,8773 (7 kwietnia), 6,8313 (10 kwietnia) i 6,8190 (16 kwietnia). Onshore juan może odchylić się od tego punktu o ±2%. Bank centralny systematycznie schodzi z fixingiem niżej, sygnalizując tolerowanie umocnienia. Morgan Stanley prognozuje USD/CNY na 6,85 w Q1 2026 i osłabienie do 7,0 do końca roku - wzrost gospodarczy poniżej oczekiwań ma w II połowie odwrócić trend.

Dlaczego silny juan boli chińską gospodarkę?

Silna waluta uderza w dwa największe problemy Pekinu jednocześnie - eksport i deflację. Chiński cel wzrostu PKB na 2026 wynosi 4,5-5% i jest najniższy od początku lat 90. Eksport jest dziś głównym kołem zamachowym. Konsumpcja krajowa kuleje, a sektor nieruchomości od dwóch lat odpada w technicznym nokaucie.

I tu zaczyna się problem. Drożejący juan to droższe chińskie towary za granicą - od paneli fotowoltaicznych po samochody elektryczne. Nie byłoby tragedii, gdyby nie deflacja. Wg analiz J.P. Morgan Research i danych MFW WEO z kwietnia 2026, Chiny notowały ujemną inflację w 6 z 12 ostatnich miesięcy. Mocniejsza waluta sprowadza tańsze towary z importu, co dusi ceny krajowe jeszcze bardziej. Pętla się zamyka.

„Umocnienie juana ma poważne negatywne konsekwencje dla gospodarki krajowej, pogłębiając problem deflacji w Chinach." - raport Chatham House o chińskim handlu, styczeń 2026

PBOC w pułapce: dewaluacja czy stabilność?

Dlaczego więc Pekin nie zdewaluuje juana, jak zrobił w sierpniu 2015? Bo świat się zmienił. W kwietniu 2026 trwa konflikt na Bliskim Wschodzie, a wg kwietniowego raportu WEO MFW dolar zyskał ok. 4% po wybuchu wojny, kapitał ucieka z rynków wschodzących. Otwarta dewaluacja juana w takim środowisku to sygnał paniki - pieniądz odpłynąłby z Chin natychmiast, mimo restrykcyjnej kontroli przepływów. Stąd ta pozorna stabilność i powolne, kontrolowane manewry przy fixingu. Powiedzmy sobie szczerze: Chiny chcą eksportować deflację - tylko tak, żeby reszta świata tego nie zauważyła.

Co to oznacza dla Polski?

Trzy konkretne sprawy dla polskiego czytelnika:

  • Ceny chińskich towarów - mocniejszy juan teoretycznie powinien je drożyć w PLN, ale słabnące marże chińskich eksporterów rekompensują to spadkiem cen producenckich. Netto - ceny w polskich sklepach utrzymywane.
  • Importerzy rozliczający się w CNY zobaczą mocniejszy juan w kursie NBP publikowanym codziennie. Większość polskich firm dalej rozlicza się w USD - ich ekspozycja idzie głównie przez USD/PLN.
  • KGHM i spółki surowcowe - chiński popyt na metale to barometr globalnego ożywienia. Mocny juan plus słabnący eksport równa się mniejszy apetyt na surowce, presja na ceny miedzi.
Klucz:

PBOC nie pozwoli juanowi rosnąć w nieskończoność, ale nie zaryzykuje też otwartej dewaluacji w środku globalnego kryzysu zaufania. Pasmo 6,80-6,95 wydaje się najbardziej prawdopodobne do końca H1 2026 - a jeśli analitycy Morgan Stanley mają rację, w drugiej połowie roku rynki zobaczą powolne osłabianie waluty w stronę 7,0.

Scenariusz powrotu juana do 7,0 wymaga jednego z dwóch warunków: realnego pogłębienia chińskiej deflacji (do ujemnych -1% YoY zamiast obecnego okolicy zera) albo gwałtownego umocnienia dolara po hipotetycznej eskalacji konfliktu. Pierwsze jest możliwe i Pekin robi co może, żeby je odsunąć. Drugie - poza kontrolą PBOC. Pytanie, które warto sobie zadać: czy rynki zdążą wycenić ten scenariusz, zanim sam się zrealizuje?

Przeczytaj też