Ulga mieszkaniowa

Ulga mieszkaniowa zwalnia z podatku dochód ze sprzedaży nieruchomości przed upływem pięciu lat, jeśli pieniądze ze sprzedaży zostaną wydane na własne cele mieszkaniowe. Przychód trzeba wydać od dnia sprzedaży, nie później niż w ciągu trzech lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiła sprzedaż (art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o PIT).

Zwolnienie jest proporcjonalne: wolna od podatku jest taka część dochodu, jaką część przychodu wydano na cele mieszkaniowe. Przykład: sprzedaż za 600 000 zł, dochód 150 000 zł, na nowe mieszkanie wydano 300 000 zł. Udział wydatków w przychodzie to 50%, więc zwolnione jest 75 000 zł dochodu, a podatek spada z 28 500 zł do 14 250 zł. Wydanie całych 600 000 zł daje pełne zwolnienie.

Celem mieszkaniowym jest m.in. zakup lub budowa mieszkania lub domu, zakup działki pod budowę, remont i modernizacja własnego lokalu oraz spłata kredytu zaciągniętego na takie cele. Nieruchomość musi służyć zaspokojeniu własnych potrzeb mieszkaniowych podatnika, a wydatki trzeba udokumentować.

Przy sprzedaży w 2026 roku na wydatki jest czas do 31 grudnia 2029 roku. Zeznanie PIT-39 składa się za rok sprzedaży z deklarowanym zamiarem skorzystania z ulgi; jeśli wydatki nie zostaną poniesione, trzeba złożyć korektę i dopłacić podatek z odsetkami. Policzysz to w kalkulatorze sprzedaży mieszkania.

Organy podatkowe odmawiają ulgi przy zakupie nieruchomości przeznaczonej wyłącznie pod wynajem, bo ustawa mówi o własnych celach mieszkaniowych. Mieszkanie kupione za środki ze sprzedaży powinno faktycznie służyć zamieszkaniu podatnika; samo zameldowanie nie jest warunkiem, ale urząd może sprawdzić, czy lokal nie jest od razu wynajmowany. Wydatki muszą być poniesione na nieruchomość w Polsce lub w państwie UE, EOG albo w Szwajcarii, a dokumentem są akty notarialne, faktury i potwierdzenia przelewów. Wydatek poniesiony przed sprzedażą, np. zakup nowego mieszkania miesiąc wcześniej, nie mieści się w uldze, bo ustawa liczy okres od dnia zbycia. Kolejność transakcji ma więc znaczenie podatkowe.