Przykład reprezentatywny

Przykład reprezentatywny to zestaw danych, które kredytodawca albo pośrednik musi podać w reklamie kredytu konsumenckiego zawierającej jakiekolwiek informacje o koszcie. Obejmuje stopę oprocentowania z informacją, czy jest stała czy zmienna, całkowitą kwotę kredytu i RRSO, a w stosownych przypadkach także czas trwania umowy, całkowitą kwotę do zapłaty i wysokość rat (art. 7 ust. 1-2 ustawy o kredycie konsumenckim).

Przykład nie może być dowolny. Kredytodawca określa go na podstawie warunków, na jakich spodziewa się zawrzeć co najmniej dwie trzecie umów danego rodzaju, z uwzględnieniem średniego okresu, kwoty i częstotliwości takich umów, a dane do tego musi gromadzić (art. 8 ust. 2-3). Informacje z art. 7 podaje się w reklamie w sposób co najmniej tak samo widoczny jak dane o koszcie, które reklama eksponuje (art. 7a). RRSO w formie przykładu reprezentatywnego trafia też do formularza informacyjnego (art. 13 ust. 1 pkt 7a).

Przykład odczytu: „RRSO 12,5%, całkowita kwota kredytu 20 000 zł, okres 48 miesięcy, oprocentowanie stałe 9,5%, prowizja 900 zł doliczona do kredytu, odsetki 4 304 zł, całkowity koszt 5 204 zł, 48 rat po 525,07 zł”. Z takiego zapisu wynika, że różnicę między oprocentowaniem 9,5% a RRSO 12,5% tworzy kredytowana prowizja. Kredyt reklamowany jako „0% prowizji” może mieć RRSO wyższe, jeśli wymaga płatnego ubezpieczenia.

Przykład pokazuje typową umowę, a nie ofertę dla konkretnej osoby. Bank może zaproponować inną kwotę, okres i oprocentowanie po ocenie scoringu, dlatego przy porównaniu ofert liczy się formularz informacyjny z indywidualnymi danymi. RRSO własnego scenariusza policzysz w kalkulatorze RRSO.

Reklama kredytu konsumenckiego, która nie zawiera danych o koszcie, też musi podawać RRSO, w sposób co najmniej tak samo widoczny, czytelny i słyszalny jak pozostałe informacje (art. 7b). Nadzór nad reklamami kredytów sprawuje Prezes UOKiK, który może uznać wprowadzający w błąd przekaz za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów. Konsument, który uważa reklamę za wprowadzającą w błąd, może zgłosić ją Prezesowi UOKiK albo miejskiemu lub powiatowemu rzecznikowi konsumentów.