Mikrorachunek podatkowy

Mikrorachunek podatkowy to indywidualny rachunek bankowy identyfikujący podatnika lub płatnika (art. 61b Ordynacji podatkowej). Jego numer ma format zwykłego NRB i zawiera liczbę kontrolną, numer rozliczeniowy banku oraz identyfikator podatkowy: NIP albo PESEL. Ten sam numer obowiązuje niezależnie od urzędu skarbowego, więc po przeprowadzce nie trzeba go zmieniać.

Na mikrorachunek wpłaca się podatki dochodowe (PIT, w tym zaliczki i ryczałt, oraz CIT) i VAT. Pracodawca jako płatnik przelewa na swój mikrorachunek zaliczki pobrane od pracowników. Inne daniny, np. podatek PCC czy podatek od spadków i darowizn, wpłaca się na rachunek konkretnego urzędu skarbowego, a podatki lokalne na rachunek gminy.

Numer sprawdzisz w generatorze mikrorachunku na podatki.gov.pl, po wpisaniu NIP lub PESEL, albo w e-Urzędzie Skarbowym (art. 61b § 3). Kto ma NIP z powodu działalności gospodarczej, używa NIP; osoba bez NIP używa PESEL. Przykład: przedsiębiorca na skali wpłaca zaliczkę za marzec do 20 kwietnia na mikrorachunek z NIP, a VAT z deklaracji za ten sam miesiąc do 25 kwietnia na ten sam numer, z innym symbolem formularza w tytule przelewu (np. PIT-36 lub VAT-7).

Mikrorachunek nie zmienia się po przeprowadzce ani po zmianie urzędu skarbowego, ale zmienia się przy zmianie identyfikatora, np. gdy osoba płacąca dotąd z PESEL założy działalność i zacznie używać NIP. Wpłata na stary numer zostanie przypisana do podatnika, ale może trafić na inny rodzaj podatku niż zamierzony. Pracodawca przelewa zaliczki pracowników na swój mikrorachunek, a nie na rachunki pracowników.

Numer mikrorachunku ma 26 cyfr, jak każdy polski numer rachunku bankowego, a identyfikator podatkowy jest zapisany w części oznaczającej numer porządkowy rachunku.

W tytule przelewu podaje się typ identyfikatora, okres i symbol formularza. Błędny symbol nie przepada, ale urząd może zaksięgować wpłatę na inną należność. Płacąc w mechanizmie podzielonej płatności, VAT z rachunku VAT przelewa się również na mikrorachunek.